sickness_society

ถนนมิตรภาพ ๒๘ – บางเรื่องไม่จำเป็นต้องยุ่งยาก
ประจำวันจันทร์ที่ ๘ พฤศจิกายน ๒๕๕๓
โดย ชีวิตสำมะหาอันใด

            ไม่ได้น้อยใจหรือขุ่นเคืองใครมากไปกว่าขำกับบางเรื่องราว

            ด้วยหน้าที่การงานที่วนๆ เวียนๆ อยู่กับหนังสือ หนังหา สิ่งที่ตัวเองรัก ที่ตัวเองชอบ มองมุมไหนผมก็มีความสุข อีกทั้งเป็นหน่วยงานที่มีความเป็นพี่-น้องกันอย่างที่หาได้ยากในองค์กรอื่นๆ ผมย่อมรู้สึกดีเวลาที่ได้มาที่ทำงาน ได้หัวเราะเย้าหยอกกับคนอื่นๆ

            ไม่นานมานี้ผมได้รับหน้าที่ให้จัดหา-สมัครสมาชิกนิตยสาร หนังสือให้กับหน่วยงาน ตามหลักความเป็นจริงที่ว่า คนทำหนังสือ ย่อมอ่านหนังสือ และต้องรู้ว่า ใครเขาไปถึงไหนกันแล้ว เพื่อพัฒนาตัวเองในหลายๆ ด้าน แต่ก็อย่างว่า เราไม่สามารถเรียกร้องให้ทุกคนมาสนใจสิ่งเดียวกันได้ เหมือนจะให้นักการเมืองทุกคนห่วงใยประชาชนด้วยความบริสุทธิ์ มันก็ดูจะยากเอาการพอดู นักการเมืองหลายคนจึงคำนึงถึงตัวเลขในบัญชีธนาคาร มากกว่าข้างแกงราคาถูกๆ ของประชาชน

            โทรศัพท์สายหนึ่งจากนิตยสารเล่มหนึ่งบอกว่า ใบสมัครที่ใช้สมัครสมาชิกนั้นเป็นราคาเดิม และให้ทางเราโอนเงินเพิ่ม ผมเองเป็นผู้ติดต่อเรื่องนี้ ระหว่างรับโทรศัพท์ก็ธรรมดามาก ไม่ติดใจอะไรมากมายกับเรื่องนี้ จำนวนเงินที่ขาดไปร้อยกว่าบาท ไม่มากเลยสำหรับผม กับการทำเพื่อหน่วยงาน เพราะไม่นานมานี้ ผมก็เพิ่งสมัครจุลสารหนึ่งให้กับทางหน่วยงาน ด้วยว่าต้องการให้หน่วยงานของเราเท่าทันแวดวง และอาชีพของตัวเอง ให้ทุกคนได้อ่านได้เห็น และที่ทำไปทั้งหมด มากกว่าอื่นใด ผมไม่ได้คิดว่าจะเป็นความดีความชอบของตัวเอง ผมจึงทำทุกอย่างตามความรักของตัวเอง สิ่งเหล่านี้มันต้องมีในทุกองค์กรหน่วยงาน

            หลายเรื่องที่ทำเอาไม่สบายใจก็เก็บไว้ ไม่พูดพร่ำมากมาย เพราะตั้งใจกับตัวเองว่า จะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด เต็มความสามารถ รวมไปถึงเรื่องส่วนตัว การงานของความฝัน ผมพยายามไม่พูดอะไรมาก เก็บเรื่องราวต่างๆ ไม่โพนทะนา ต่อว่าใครต่อใคร เขียนหนังสืออยู่คนเดียวในห้อง หมกมุ่นกับตัวเอง ไม่โพนทะนาบอกให้ใครรู้ เพราะตระหนักว่า “ให้งานพูดแทนตัวเอง”

            ลำพังผมเองไม่เท่าไร แต่มันก็มีองค์ประกอบอื่นๆ มากระทบเหมือนกัน

            “เงินสมาชิกขาด” เขาถาม ผมก็ตอบ

            “แล้วจะเอาที่ไหน” คำถามง่ายๆ เรียบๆ แต่ผมก็ยิ้มแบบขื่นๆ เพราะตัวเองไม่ได้คิดถึงตรงจุดนี้เลย รู้ว่าเบิกเงินมาชำระได้ แต่เรื่องบางเรื่อง ผมก็ไม่จำเป็นต้องยุ่งยากให้คนอื่นรับรู้

            ผมพอมี ผมพอได้

            ว่าก็ว่าเถอะ ผมซื้อหนังสือมากเอาการในแต่ละเดือน ทั้งที่รู้ว่าอ่านไม่ทัน แต่ผมก็ไล่อ่านไปทีเล่ม ทีละเรื่อง มีเป็นความสุขกับการได้เดินในร้านหนังสือ แบ่งหนังสือให้คนอื่นๆ ได้อ่าน

            ว่าก็ว่าเถอะ นอกจากหนังสือแล้ว ผมเสียเงินไปกับรายจ่ายจิปาถะของค่ำคืนไปก็ไม่น้อย วันไหนครึ้มใจ ผมเดินข้ามคืนด้วยรายจ่ายที่สูงมากกว่าหน้าปกหนังสือเล่มเขื่องเสียอีก

            ก็ไม่เห็นจะเสียหายหรือเป็นอะไร

            กับแค่รายจ่ายเล็กๆ น้อยๆ ผมไม่ทำให้คนอื่น หรือคนที่เสียเวลาถามคำถามต้องมายุ่งยากหรอก แล้วยิ่งเป็นเรื่องหนังสือที่รัก ผมจัดการเสร็จสรรพ หาตู้เอทีเอ็ม ชำระทุกอย่างเรียบร้อยภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

            ผมไม่ใช่คนร่ำรวยอะไรครับ เพราะถ้าผมรวย ผมจะสมัครนิตยสารที่ตัวเองชอบหมดทุกหัว ซื้อหนังสือที่อยากอ่านหมดทุกเล่ม แต่สิ่งที่ผมติดใจก็เป็นเพียงแค่บางคำถามเท่านั้น

            เงินไม่กี่ร้อย กับสิ่งที่รัก ย่อมคุ้มค่า

            แต่บางคำถาม กับคนไม่รู้หนังสือ บางทีก็เสียเวลาเราเหมือนกัน กับการพยายามหาคำตอบ