sickness_society

ถนนมิตรภาพ ๑๗ - Children of Heaven : เด็กๆ ของพระเจ้า และรองเท้าที่หายไป

ประจำวันจันทร์ที่ ๒ สิงหาคม ๒๕๕๓

วันนี้ผมปิดไฟนอนเร็วกว่าทุกวันหลังจากพูดคุยกับเจ้ากีตาร์คลาสสิคคู่ใจ ไม่รู้เป็นไรทุกครั้งที่ฝนตกผมมักจะอารมณ์ดี บางครั้งร้องรำทำเพลงคนเดียวเหมือนคนบ้า แต่ก็มักจะมีเจ้ากีตาร์ญี่ปุ่นเคียงข้างเสมอ ขณะสายฝนโรยรินในท่วงทำนองฉ่ำเย็น ผมก็มักเกรี้ยวกราดละมุนละม่อมกับอารมณ์ผสมเสียงโปร่งบางเบาของกีตาร์คู่ใจ

ผมเก็บกีตาร์เข้าซองก่อนจะปล่อยให้บรรยากาศทั้งภายในภายนอกอธิบายตัวเองอย่างเสรี เสียงพัดลมเพดานเริ่มชัดขึ้น ขณะเสียงฝนนอกห้องเริ่มชัดตาม แล้วผมก็อดที่จะคิดถึง “รองเท้าผ้าใบคู่เก่งของอาลีไม่ได้” ผมหมายถึงรองเท้าผ้าใบของอาลีในเรื่อง Children of Heaven ผลงานการกำกับของ Majid Majidi ในปี 1997 แม้ว่า Children of Heaven หรือที่แปลเป็นไทยว่า เด็กๆ ของพระเจ้า และรองเท้าที่หายไปจะเป็นหนังอิหร่าน แต่เรื่องราวของหนังล้วนกัดกร่อนอารมณ์ของคนดูได้ทุกชาติ ไม่เฉพาะแค่คนอิหร่านด้วยกัน ผมเชื่อเช่นนั้น Children of Heaven หนังอิหร่านเรื่องนี้นำเสนอเรื่องราวของ อาลี (MirFarrokb Hasbemian) และซาห์ร่า (Babare Seddiqi) สองพี่น้องที่กำลังทุกข์ใจ เนื่องจากพี่ชายเอารองเท้าของน้องสาวไปซ่อมที่ร้าน และขณะที่แวะซื้อของให้แม่ เขาทำรองเท้าของน้องสาวหาย ด้วยฐานะที่ยากจน พ่อตกงาน แม่ล้มป่วย สองพี่น้องได้แต่เก็บความลับเรื่องนี้ไว้ และพยายามแก้ปัญหากันเองด้วยการผลัดกันใส่รองเท้าไปโรงเรียน ทุกวันหลังเลิกเรียนซาห์ร่าจะต้องรีบเอารองเท้ามาคืนอาลี จากนั้นอาลีก็ต้องรีบวิ่งไปโรงเรียน วันหนึ่งโรงเรียนรับสมัครตัวแทนไปแข่งวิ่งมาราธอน เขาได้เป็นตัวแทนของโรงเรียน

หนังเรื่องนี้มีความยาว 89 นาทีแต่ทุกฉากทุกมุมกล้องล้วนยืดยาวในอารมณ์ อาลีกับซาห์ร่าเสมือนตัวแทนของเด็กด้อยโอกาสทางฐานะ  ความยากจนผลักดันให้ทั้งสองต้องแข็งแกร่งกว่าเด็กปกติ  ซาห์ร่าน้องสาว วัย 4 ขวบ ต้องช่วยแม่ซึ่งล้มป่วยทำงานบ้านทุกอย่าง  ส่วนอาลีพี่ชาย วัย 9 ขวบ ก็ต้องช่วยแบ่งเบาภาระของพ่อ  บ่อยครั้งที่หนังพยายามอธิบายความเป็นเด็กด้วยรอยยิ้มของทั้งสอง  ความเดียงสาที่ควรเป็น  หยดน้ำตาแรกของอาลีในวันที่รองเท้าน้องหายสะเทือนใจยิ่งนัก แต่อาลีก็รักน้องสาวมาก  อาลีพยายามทำทุกอย่างให้น้องสาวเข้าใจ  ว่าถ้าหากฟ้องพ่อ ก็อาจจะโดนตี  และพ่อก็ไม่มีเงินซื้อให้  เพราะพ่อตกงานอยู่  มีอยู่ฉากหนึ่งที่อาลีรีบวิ่งมาหาซาห์ร่าก่อนจะยื่นปากกาที่ตัวเองได้เป็นของขวัญจากการสอบได้คะแนนดีให้น้องสาว  อาลีพยายามปลอบใจน้องสาวจนเมื่อวันหนึ่งซาห์ร่าพบรองเท้าของตัวเองอยู่กับเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่ง   ซาห์ร่าเดินตามเด็กหญิงคนนั้นก่อนจะพาอาลีไป  แต่ทั้งสองก็ต้องกลับบ้านมือเปล่า เพราะว่าครอบครัวของเด็กหญิงคนนั้นก็มีฐานะยากจนเหมือนกัน  เป็นอีกครั้งที่ทั้งสองมองหน้ากันแบบปราศจากรอยยิ้ม  จนเมื่อทางโรงเรียนของอาลีรับสมัครตัวแทนไปแข่งวิ่งมาราธอน  และอาลีก็ได้เป็นตัวแทนของโรงเรียน  เหตุที่อาลีตัดสินใจลงแข่งนั้นไม่ใช่เพราะอยากได้ที่หนึ่งแต่อย่างใด  แต่อาลีหวังแค่ที่สาม  เพราะอะไรหรือ?  ก็เพราะรางวัลสำหรับคนที่ได้ที่สาม ก็คือรองเท้านั่นเอง  วันนั้นอาลีรีบกลับบ้านเพื่อเล่าเรื่องให้น้องสาวฟังก่อนทั้งสองจะยิ้มให้กันอีกครั้ง ในความหวัง  และหยดน้ำตาของอาลีก็ไหลอีกครั้งในวันที่อาลีวิ่งเข้าเส้นชัยเป็นคนแรก  อาลีได้ที่หนึ่ง  แต่จะมีความหมายใดในเมื่อรางวัลของคนได้ที่หนึ่งไม่ใช่รองเท้า.

บรรจง บุรินประโคน

วันฝนพรำ/มหาสารคาม2553