ถนนมิตรภาพ ๑๓ – Do Not Disturb : ว่าด้วยความว้าเหว่ของชีวิต
posted on 08 Jul 2010 13:16 by sicknesssociety in Project1ถนนมิตรภาพ ๑๓ – Do Not Disturb : ว่าด้วยความว้าเหว่ของชีวิต
ประจำวันจันทร์ที่ ๕ กรกฎาคม ๒๕๕๓
"จะเอาอะไรกับผู้ชายว้าเหว่แบบฉันที่วันๆ ต้องคอยซ่อนความว้าเหว่ของตัวเองตามแก้วกาแฟ, แก้วเหล้า, หนังสือ, หนัง, บทเพลง ฯลฯ"
อาจไม่แปลกหากคุณจะเคบพบเจอหรือคลุกคลีกับประโยคบอกเล่าข้างต้น ผมเชื่อเหลือเกินว่าทุกคนย่อมเคยผ่าน
ความว้าเหว่ บางคนอาจโชกโชน บางคนอาจเป็นครั้งคราว แต่ที่สุดแล้วทุกคนก็รู้จักมันดี ความว้าเหว่มักดำรงอยู่กับทุกคน แต่จะปรากฏตัวตอนไหนนั้น ก็แล้วแต่คนคนนั้นจะเรียกหา
เสน่ห์ของความว้าเหว่นั้นมีไหม? สำหรับผมแล้วมี บ่อยครั้งที่ผมลากคอมันซ้อนท้ายรถเครื่องคู่ใจไปไหนต่อไหนด้วย
บางทีที่ผมคิดเช่นนี้อาจเพราะอยู่กับมันมากเกินไปก็ได้ สำหรับบางคนอาจตอบว่าเสน่ห์ของความว้าเหว่อยู่ที่ความเป็นครั้งแรกของเขา แต่พอบ่อยเข้าอาจจะลดลง และก็หายไปที่จะนำกลับมาพูดถึง
เอาเป็นว่า ผมมีอยู่เรื่องหนึ่งที่จะเล่าให้คุณฟัง
เรื่องมีอยู่ว่า ชายหนุ่มว้าเหว่คนหนึ่งพบรักกับสาวเซอร์ยิ้มสวย แรกๆ ทั้งสองดูเข้ากันดีเหลือเกินราวกับท้องฟ้าที่มีดวงดาวเคียงข้าง หรือไม่ก็แว่นตาดำเรย์แบนด์ กับ อัลเฟรโด เจมส์ “อัล” ปาชิโน ตำรวจกระดูกเหล็ก แต่แล้วจู่ๆ ทั้งสองก็เลือกที่จะอยู่ใครอยู่มัน ภาพการเดินจูงมือเข้าร้านหนังสือ ไปดูหนัง ถูกขังไว้แล้วในเรื่องราวของอดีต ชายหนุ่มว้าเหว่คนนั้นเลือกที่จะกลับมาคืนดีกับความว้าเหว่ที่ตนละเลยไป ส่วนสาวเซอร์ยิ้มสวย เธอเลือกที่จะใชีชีวิตแบบที่เธอเคยใช้ เธอมีความสุขกับรอยยิ้มและความเป็นตัวของตัวเองของเธอ
"จะเอาอะไรกับผู้ชายว้าเหว่แบบฉันที่วันๆ ต้องคอยซ่อนความว้าเหว่ของตัวเองตามแก้วกาแฟ, แก้วเหล้า, หนังสือ, หนัง, บทเพลง ฯลฯ"
ถ้อยคำของชายหนุ่มกร้าว หลังคำถามของเพื่อนถูกตีความจากเขาว่ายียวน จากที่เคยเข้าร้านหนังสือ ร้านกาแฟ ร้านเหล้า เขาเลือกที่จะพาตัวเองกับความว้าเหว่เดินทางไกล ไม่มีใครรู้ว่าปลายทางที่เขาจะไปนั้นอยู่ไหน บางคนว่าเขาลงใต้ บางคนว่าขึ้นเหนือเพราะเขามีญาติอยู่ที่นั่น สำหรับผมแล้วในฐานะที่เป็นเขา(ชายหนุ่มว้าเหว่) ผมไม่ได้ลงใต้หรือขึ้นเหนือแต่อย่างใด ผมยังคงอยู่ที่เดิม อยู่กับความว้าเหว่ที่งดงาม ที่บอกว่างดงามก็เพราะมันไม่เคยเลยที่จะปล่อยให้ผมอยู่เดียวดาย ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากให้มันอยู่กับผมแบบเปิดเผย ไม่ต้องซ่อนแอบเยี่ยงคนมีคดีความติดตัว หรือหนีการจับกุม แต่มาคิดอีกที มันน่าจะดีแล้วแหละ หากเสน่ห์ของความว้าเหว่คือห้วงยามปรับเปลี่ยนชีวิต เพื่อเรียนรู้สู่เป็นไป และหากจะถามผมว่าเสน่ห์ของผมอยู่ไหน? ผมจะตอบคุณอย่างเต็มปากเลยว่า เสน่ห์ของผมคือความว้าเหว่นั่นเอง
จะเป็นไรไป เมื่อชายหนุ่มอย่างผมจะจูงมือความว้าเหว่เข้าร้านหนังสือ ร้านกาแฟ หรือร้านเหล้า แทนการจูงมือหญิงสาว
Do Not Disturb หรือวลีที่บอกว่า อย่ารบกวน อันนี้ผู้เขียนไม่ได้บอกผู้อ่านว่าอย่ารบกวนผู้เขียน แต่ผู้เขียนกำลังจะบอกว่าอย่ารบกวนผู้อ่าน ก็เท่านั้น
กากะเยีย