sickness_society

ถนนมิตรภาพ ๑๒ – พ่อค้าขายลูกชิ้น

ประจำวันจันทร์ที่ ๒๘ มิถุนายน ๒๕๕๓

            ๑.

 กาแฟโชยกลิ่นปะทะจมูก ทำให้ต้องหยุดภารกิจที่กำลังทำตรงหน้า แล้วค่อยๆ บรรจงประคองแก้วขึ้นมาจิบ

ขนมปังไส้เผือกวางข้างๆ เพื่อทำหน้าที่เป็นกับแกล้มกับคาเฟอีน เขาจับมันขึ้นมาบิออกเป็นชิ้นเล็กๆ ยัดใส่ปาก ก่อนจะง่วนกับงานที่อยู่ตรงหน้าต่อ

กาแฟธรรมดา ซองละ 5 บาท ทว่าก็แสนอบอุ่นและอร่อยที่สุดในโลกเมื่อผ่านการชงของคนที่เรียกว่า “แม่”

และภารกิจที่อยู่ตรงหน้าก็สุดแสนเรียบง่าย แต่ทว่าก็สอนอะไรหลายๆ อย่างให้กับเขา

การค่อยๆ จับลูกชิ้นขึ้นมาเสียบเข้าใส่ไม้ เป็นงานที่ดูเหมือนไม่มีอะไร ทว่าใน “ความไม่มีอะไร” นั้น ก็มีอะไรให้ค้นหาอยู่พอสมควร

แรกๆ นั้น เขาเสียบลูกสิ้นไม่ตรงเอาเสียเลย ต้องเจ็บมือเพราะไม้ลูกชิ้นทิ่มบ้างล่ะ ลูกชิ้นแผ่นบางๆ เกิดรอยปริเมื่อเสียบไม่ถูกบ้างล่ะ รวมกระทั่งการห่อเกี๊ยวที่ต้องห่ออย่างไรให้เกี๊ยวไม่เปิด

มองจากบุคคลภายนอกมันก็เหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดา แต่สำหรับเขาต้องเรียนรู้ตั้งแต่แรกเริ่มจากการไปตลาดซื้อลูกชิ้นชนิดต่างๆ ไปจนถึงกระบวนการสุดท้ายที่ยื่นถุงลูกชิ้นให้กับลูกค้า

๒.

เหมือนเด็กที่ยังไม่วางของเล่น เขาดูเชื่องเหลือเกินเมื่อต้องเดินตามหลังแม่ไปตลาด

เลือกซื้อลูกชิ้น สิ่งที่เขาสับสนก็คือ บางยี่ห้อไม่เขียนบอกประเภทลูกชิ้นว่าเป็นลูกชิ้นอะไร ลูกชิ้นเอ็นไก่ ลูกชิ้นเอ็นเนื้อ ลูกชิ้นหมู รวมไปถึงฮ็อทดอกที่มีทั้งแบบยาวแท่งเดียว หรือแบบแท่งเล็กๆ เป็นชิ้นๆ รวมไปถึงสีสันที่แตกต่างกันออกไป อันบ่งบอกถึงประเภท

เขาต้องเรียนรู้ ศึกษา ให้เชี่ยวชาญถึงขนาดที่เมื่อนำลูกชิ้นมาวางต่อหน้าแล้วบอกได้ทันทีว่าคือประเภทใด

เข้าไปในร้านผัก ก็ต้องให้แม่ช่วยบอกว่า ซื้อกะหล่ำ ควรเลือกซื้อหัวสีขาว แตงเอาแบบไหนที่จะไม่ขม รวมทั้งสิ่งที่เขาแยกแยะผิดพลาดเป็นประจำก็คือ โหระพากับกะเพรา คนอื่นอาจมองว่าธรรมดา แต่เขาต้องจับผักต่างๆ ขึ้นมาดมเสียก่อนถึงจะรู้

เวลาไปจ่ายตลาด เขาชื่นชมคนที่เลือกซื้อผักอย่างกระฉับกระเฉง ว่องไว

 เป็นไปได้ไหมว่า “ความกระฉับกระเฉง” นั้นบ่งบอกถึง “ความเชียวชาญ เจนจัด”

๓.

ตื่นแต่เช้าไปตลาด เขาสังเกตเห็นคนเฒ่าคนแก่ หลากหลายอาชีพ ทุกคนเหมือนมารวมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย แต่สิ่งที่เขาไม่ค่อยได้พบได้เห็นเลยคือ “คนในวัยเดียวกัน”

เขาแบกสังขารง่วงซึมเดินรอบตลาด ความจริงแล้ววัยเบญจเพสเช่นเขาไม่ควรแสดงความล้าโรยให้ใครเห็น ควรเปิดเผยความหนุ่มแน่นให้เป็นที่ประจักษ์แก่คนอื่นๆ แต่ด้วยการงานประจำและต้องขายลูกชิ้นช่วยแม่ในตอนดึกก็ทำเอาเช้าบางเช้า “เพี้ยน” และ ”เบลอ” ได้เหมือนกัน

คนวัยหนุ่มจะมีสักกี่เปอร์เซ็นต์ที่ใช้เวลาช่วงเช้าไปกับการจ่ายตลาด

แต่เขาไม่มีทางเลือก ไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทอง ต้องหาอยู่หากินไปตามประสา มีอะไรจะช่วยครอบครัวได้ก็ช่วย ทำอะไรได้เล็กๆ น้อยๆ ก็ทำ ช่วยแบ่งเบาภาระของหญิงวัยทองผู้ที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็ก

ชีวิตที่เคยชินกับการนั่งในร้านยามค่ำ เสพความมึนเมา เริ่มหายไป กลับมาอยู่ในร่องในรอย มีความรับผิดชอบต่อตนเองและคนอื่น

เวลาที่เขาออกไปขายลูกชิ้น เมื่อไม่มีลูกค้า เขาก็หอบหนังสือออกไปอ่าน หาหนังไปดู

“ออกไปกับเพื่อนๆ บ้างก็ได้นะ เดี๋ยววันนี้แม่เก็บร้านกับน้องเอง” แม่บอก เมื่อเห็นเขานั่งนิ่ง ไม่พูดไม่จา

เขาได้แต่ยิ้ม

แม่เองก็คงรู้ว่าเขาเป็นอย่างไร

เขาเองก็รู้ว่าตัวเองเป็นอย่างไร

๔.

“กินกาแฟก่อนนะลูก” แม่ยกกาแฟมาให้ ขณะที่เขากำลังรื่นรมย์กับการเสียบลูกชิ้น

วันนี้เขาเริ่มเรียนรู้การเสียบลูกชิ้นว่าจะเสียบอย่างไรไม่ให้ทิ่มมือ ไม่ให้ลูกชิ้นแผ่นบางแตกปริ รวมถึงการไปตลาดเพื่อเลือกซื้อสิ่งต่างๆ

ยกกาแฟขึ้นมาจิบ มองไปที่หน้าของแม่

รอยยิ้มของแม่ ทำให้นกในใจของเขาร้องเพลง

                                                          ชีวิตสำมะหาอันใด